Volas vi min forta Sed mi ne fortas plu La lasta el raso, maljunece mi penas Ho arĝenta Luno savu min, mi petegas Ho arbaraj dioj al morto, nun mi preĝas
Volas vi min bela Sed mi ne belas plu Oni prenis for, ve, ĉiun bezonon mian Min oni disŝiris, per tranĉil’, sed ne plene Lasis min vivanta, sensange putriĝanta
Volas vi min justa Sed mi ne justas plu Promesoj el Sun’ ne plu varmigas la koron Kia tragedio trafas ve, nian genton! Kia tragedio trafas nin, nian genton!
Bona novaĵo jen alvenas nun el Maranjan' Ne per radio, televido aŭ per la ĵurnal' Sed per la vento kiu blovas el la mara bord' De Fortalezo, de Resifo, de Natal'
Oni aŭdadis la novaĵon en Belen', Manaŭs' Ĵoan-Pesoo, Terezino kaj Arakaĵu' Kaj de la nordo ĝi vojaĝis al la Pantanal' Minas-Ĵerajso, sud-eosto, ĝis la sud'
Tie ĉi vivadas ĉi popolo respektinda Sciu, bela estas la popolo, kiel belas am' Tie ĉi vivadas ĉe la maro, ĉe rivero La destino ĝia estas la kuniĝ'
La plej bela kanto estas ĉiam plej sincera Sciu, ĉio kio belas estos ĉiam mirigaĵ' Tie ĉi vivadas ĉi popolo bonfarema Tre pli saĝa ol kelkia regvolul'
En ver' Brazilo estas klare ne nur mara bord' Kaj multe pli, kaj multe pli ol suda region' Ja bonaj homoj vivas dise tra nia Brazil' Kaj certe faros bonan landon el ĉi lok'
Bona novaĵo jen alvenas nun el internland' Ne per radio, televido aŭ per la ĵurnal' Se oni frontos maron sed kun dorso al Brazil' Oni ne faros bonan landon el ĉi lok'
Rim: - Maranjan' kaj Minas-Ĵerajso (originale Maranhão kaj Minas Gerais) estas federacieroj de Brazilo. - Fortalezo, Resifo, Natal', Belen', Manaŭs', Ĵoan-Pesoo, Terezino kaj Arakaĵu' (Fortaleza, Recife, Natal, Belém, Manaus, João Pessoa, Teresina kaj Aracaju) estas brazilaj urboj. - Pantanalo (Pantanal) estas regiono en centro-okcidento de Brazilo. - Ĉiuj geografiaj nomoj konformas al Vortaro Túlio Flores. - La partituro de tiu ĉi muzikaĵo estas disponebla ĉe Klubo Brazila Muziko. Obs: - Todos os nomes geográficos foram traduzidos conforme o Vortaro Túlio Flores. - A partitura desta música está disponível no Klubo Brazila Muziko.
Mi vidas tiujn fiŝojn kaj iras per mia kor' Mi vidas la arbarojn kaj iras per mia kor' al la naturo
La ekranoj per koloroj Diras pri kolorinfanoj El genia televidil' Kaj laŭ irado de l' novaj sanktuloj Jen signal' de oldaj tempoj Morto, morto, morto al am'
Ili parolas pri ne mar' nek fiŝoj Ne permesatas ino en la kanzon' Nek la naskiĝ' de l' flor', nek la naskiĝ' de l' sun' Mi nur estas jen unu pli, unu pli Parolanta pri ĉi nia dolor'
Desegnante sur la ŝtonoj Mi enhavas la kolorojn Kiam krias pri la real' Kaj en silento de tiu naturo Mi amanta la amikojn Volas diri kun pensliber'
Mi havas tiujn fiŝojn kaj donas el mia kor' Mi havas la arbarojn kaj donas el mia kor'
Mia kor’ amerikana mi vekiĝis post premsonĝo saporo vitre tranĉa ia gust’ de ĉokolado en urbo kaj en la karno la sapor’ de viv’ kaj morto mia kor’ amerikana kun sapor’ de vitr’ kaj vundo
La atend’ en vico vasta la nigra korpo sen memor’ jen estis en San-Visento la vilaĝ’ kaj ĝiaj lumoj jen estis en San-Visento la hominoj kaj la homoj mia kor’ amerikana kun sapor’ de vitr’ kaj vundo
La horoj sen konsidero la nigro iĝis tuj vesper’ dumtempe de l’ atendo staris mi en San-Visento dumtempe de l’ plenumo staris mi en San-Visento mia kor’ amerikana kun sapor’ de vitr’ kaj vundo
Ekflamis fajrem' ene de mi Ne plu estingebla per ia far', Eĉ ne per la tuta akvo de l' mar'. Bezonas mi lerni l' misterojn de l' fajro por via brular'.
Ekpasis river' ene de mi, Sed ne transnaĝebla per ia far'. Bezonas mi ŝipon sur tia bar'. Bezonas mi lerni l' misterojn riverajn ĉe via akvar'.
Vivo kurta, Natureco, Kien vi, mia kor'?
Ekbatis ventum' ene de mi Kaj ne eblis teni min sen erar'. La vivo kunportis min en malklar'. Bezonas mi lerni l' misterojn de l' mondo por via sciar'.
Kion supozas do vi? Ke oni suspiradas en la alkovoj Ke oni susuradas verse en blovoj Ke oni kombinadas tra noktaj lokoj Ke oni havas kape kaj en alvokoj Ke pro ĝi la kandeloj lumas je dekoj Ke en drinkejoj kvazaŭ aŭdiĝas blekoj Kaj krioj en foiroj, ja kun certeco Kun tuta natureco, supozas do vi Pri kio mi ne certas, nun nek iam pli Pri kio la riparo ekzistas ne pli Kaj ĝi ne havas grandon
Kion supozas do vi? Ke vivas en ideoj de geamantoj Ke kantas la poetoj kaj delirantoj Ke ĵuras la profetoj en vinaj gradoj Ke estas en pilgrimo de la kriplado Kaj en la fantazio de la kapricoj Kaj en la ĉiutago de meretricoj En planoj de banditoj, de nehelpitoj En ĉiu infinito, supozas do vi Pri kio jam ne decas, nun nek iam pli Pri kio la cenzuro ekzistas ne pli Kaj ĝi ne havas sencon
Kion supozas do vi? Ke ĉiuj la avertoj evitos ne la Ĉar ĉiuj ridoj certe defios pro ar' Ĉar ĉiuj sonoriloj sonoros kun klar' Ĉar ĉiuj himnoj trilos konsekrante ja Kaj ĉiuj knaboj fine impetos el tra Kaj ĉiuj la destinoj renkontiĝos, ha! Kaj eĉ Eterna Patro, irinta ne al Vidante ĉi inferon nur benos ĝin, pa! Pri kio jam ne regas, nun nek iam pli Pri kio jam ne hontas, nun nek iam pli Kaj ĝi ne havas saĝon
Kio kun lant' el lontan' Agacas mian enon kun lant' el lontan' Burĝonas ĝi, florpremo kun lant' el lontan' Survojas en vizaĝon ruĝiga ĉikan' Senkaŝe min perfidas kun dol' ĉarlatan' Korpremas al konfeso sen vol' aŭ spontan' Ne eblas plu afekto de sperta infan' Sinmontras la obsedo kaj laŭtas rikan' Devigas min, senhejma, almozi pro pan' Pri kio senmezuras, kaj nun por ĉiam' Pri kio senrimedas, kaj nun por ĉiam' Pri kio senreceptas
Kio kun lant' el lontan' Subitas el la eno sen permes' nia Primokas sindetenon eĉ anarkian Kaj ardas ĝi, veneno afrodizia Samkiel la mieno festanemia Ne savas la advento nek haleluja' Nek la medikamentoj de familian' Nek ĉiu sorĉotento plenalkemia Kaj aro da sanktuloj kun lant' el lontan' Pri kio ne ripozas, kaj nun por ĉiam' Pri kio ne laciĝas, kaj nun por ĉiam' Pri kio ne limiĝas
Kio kun lant' el lontan' Bruligas min el eno, kun lant' en lontan' Malhelpas la dormemon, kun lant' el lontan' Provokas mian ĝemon pro ardo je flam' Incitas korpan tremon, forpreniĝas san' Kaj ŝvitas mi pro ĝeno, inundo je van' Kaj ĉiuj miaj nervoj suplikas en klan' Impetas miaene tre febla organ' Eruptas mi pro tim', kiel lafa vulkan' Pri kio ne hontiĝas, kaj nun por ĉiam' Pri kio ne regeblas, kaj nun por ĉiam' Pri kio ne prudentas
Kio okazas al mi, Ke tuŝas min interne, okazas al mi Ke ĝermas je la haŭto, okazas al mi Kaj iras al la vangoj kaj ruĝigas min Kaj iĝas okulfrapa, perfidanta min Kaj premas mian bruston, montriĝas konfes’ Pri kio jam ne ĝustas, sen hipokritec’ Pri kio jam ne justas je ies forges’ Kaj kio igas min almozanto de pec’ Jen io sen mezuro, kaj nun kaj sen ĉes’ Jen io sen rimedo, kaj nun kaj sen ĉes’ Jen io sen klarigo
Kio okazas al ni, Ke tohuvabohuas, senceremonia, Ke malobeas nin, kvazaŭ revolucia Ke ŝajnas kana brando senprohibicia Ke ŝajnas malsaniĝo pro festo orgia Nekontrolebla eĉ de ordon’ religia Nekuracebla eĉ per ungvent’ farmacia Eĉ ne per sorĉa provo, eĉ ne alĥemia Eĉ ne per la sanktuloj, okazas al mi Jen io sen ripozo, kaj nun kaj sen ĉes’ Jen io sen laciĝo, kaj nun kaj sen ĉes’ Jen io sen limigo
Kio okazas al mi, Ke mi interne brulas, okazas al mi Ke ĝenas mian dormon, okazas al mi Kaj ĉiuj la tremadoj agitas al mi Kaj ĉiuj la ardadoj incitas al mi Ke ĉiuj la ŝvitadoj inundas al mi Ke ĉiuj miaj nervoj petegas al mi Ke ĉiuj la organoj postulas al mi Kaj venas afliktego terura al mi Jen io sen honteco, kaj nun kaj sen ĉes’ Jen io sen regado, kaj nun kaj sen ĉes’ Jen io sen saĝeco
Kiam vi forlasis min, tuj
Malheliĝis mia viv’
Malgraŭ mia korforteco
Multe ploris mia kor’
Jam ne estas domo mia
Nek ĉi lokon havas mi
En soleco, mi suferas
Mi parolos do al vi
Jen survoje mi krias
Halti ne volas mi
El ŝton’ estas la vojo
Kiel revi pri ĝi?
El venteto konsistas
Mia revo jen ĝi
Haltos mi mian kanton
Kaj ĉe l’ fin’ mortos mi
Iras mi tra vivo mia
Dum forgesas vin en kor’
Ne deziras mi la morton
Sed vivadi kun honor’
Daŭre mi deziras ami
Sed mi ne suferos tro
Mi ne revas, mi konstruas
Mian vivon per klopod’
Heliĝas maten',
La suno kaŝos tuj la klaran stelon
Ardantan,
Perlon de l' ĉiel' reflektanta
La vian.
La taga lum' kontemplas vian korpon
Soifan,
Plenan je plezur' kaj deziro
Ardantaj.
Supren al podio En anim' odor' de grio Kiel talko sur bebet', sur bebet' Mian nimbon klaran Vidas nur klarvidaj uloj kun klarec', kun klarec'
Portas mi la bandon Nur se vi konas Luandon, Scias pri ĝia valor', pri l' valor' Kostas laŭ la pezo Laŭ aprezo de la bum bum de l' tambur', de l' tambur'
Fajro ĉiam por peli for La inferon, ne en mia kor' Fajro ĉiam por konsumad' La infero, forira pad' La laja laja laja la laja la Forira pad' La laja laja laja la laja la
Venas mi al festo, Scias mi, ke por ĉeesto De l' sun-di' estas signal', la signal' Mi, kiel kredema, Portas keston de ĝojaĵoj el la hal', el la hal'
Ankaŭ laŭ kantoro, Dio sendas la muzikon Por ke oni lasu ja, lasu ja Verŝi la balzamon, Fari kanton, kanti la kantaron da lalaja'
Ion paroli mi volas
Kien ĝi estas iranta
En la brust’ eble ĝi staras
Aŭ aeren ĝi flosadas
Povas esti niaflanke
Pli apude ol supoze
La foli’ de l’ junular’
Jen ĝusta nomo de ĉi am’
Jam stuciĝis la momentoj
Devojiĝis la destino
Ĉi rideto de knabino
Jam plurfoje kaŝis sin
Sed l’ espero renoviĝas
Jen l’ aŭroro brile iĝas
Nepras zorgi pri la sproso,
Por ke vivo ĉe ni floru, ĝi fruktu
Koro de l’ studentaro
Nepras zorgi pri la vivo
Nepras zorgi pri la mondo
Zorgi pri la amikeco
Ĝojo kaj multe da revo
Disaj ie sur la vojo
Verdaj planto kaj la sento,
Foliar' kaj la kor', junularo kaj fid'
La feliĉo estas kiel roso
en fruo de maten’ sur bela flor’:
ĝi milde brilas,
kaj poste ĝi oscilas
kaj, kiel ama larmo, falas for.
Por la malriĉulo feliĉo similas
al la karnavala iluzio.
Li peze laboras dum tuta la jaro
por kelkaj horoj da sonĝo
en kostum’ de fantazio
- pirato, reĝo aŭ ĝardenistino –
ĝis la merkredmatena sonĝofino.
Por trist’ ne estas ĉes’,
sed por feliĉo jes.
La feliĉo estas kiel plumo
portata tra l’ aer’ de ventoblov’:
malpeze drivas,
sed tre mallonge vivas
dum estas vent’ en sia plaĉa mov’.
Por mi la feliĉo estas l’ okulparo
sonĝanta de mia amatino,
ne gravas la nokto, en klar’ aŭ malklaro,
ŝi belas ĝis noktofino...
Lasu ŝin en sia dorm’
ĝis ŝi vekiĝos gaje ĉe tagiĝo
vekite de la kisoj de aŭror’...
Amiko estas gardinda en La sepŝlosila orujo Ene de l' kora bon' Tiel asertis kanzon' fama en Amerik' Sed ploris eĉ la kantist' Je vid' de l' forir' de amik'
Sed la restul' flugadis per sia pens' Pro la kant' de l' alia memor' Kaj la flugul' restadis per sia pens' Kun memoroj de la kanta kor'
Amiko estas gardinda en La liva flanko de l' brusto Eĉ se la tempo kaj disto staros, jes Eĉ en kanzona forges' Ĉar kio gravas, jen ĝi: La voĉo plena je kares'
Ĉar estu ja iel ajn Venu ja io ajn Iam ajn, amiko, denove Mi vidos vin Iam ajn, amiko, ni certe revidos nin
Ho, mia tristeco, diru al ŝi, Ke sen ŝi nur estas mizer', Petu ke komprenu, ke tuj revenu, Ĉar min ĉagrenas la sufer'.
Ne plu ĉi saŭdado! La realo Estas ke sen ŝi ne plu estas beleco, Nur tristeco, melankolio Restas nun en mi, kaj ne eliras plu.
Tamen, kiam ŝi revenos, ha! Kia feliĉo! Kiel provoke! Ĉar estas malpli da fiŝetoj en la mar' Ol la kisar' kiun ricevos ŝi plurloke.
En ĉi miaj brakoj mankos vakoj, Estos kvazaŭ mil atakoj Fortaj tiel ĉi, mutema mi, mutama ŝi, Brakumoj kaj kisetoj kaj karesoj, la sen fin', Por ke finiĝu ĉi afero vivi tiel ŝi sen mi. Mi ne plu volas ĉi aferon vivi fore ŝi de mi. Ni du forgesu ĉi aferon vivi ŝi ne apud mi.
