La amatino de amiko mia

(Originala titolo: Namoradinha de um amigo meu)
Verkis: Roberto Carlos k Erasmo Carlos
Traduko: Emanuele Rovere

Ho, kial mi enamiĝis al la amatino de amiko mia?
Kun miloj da inoj en mondo, ĝuste l' amatino de amiko mia.
Ja, estas vere, ke kondutas amo tiel: envizaĝen rigardas ĝi al neniu.

Mi enamiĝis ĝuste al la amatino de amiko mia.
Sed tiajn okulojn belajn dum mia tuta vivo vidis mi neniam.
La mondo grandas sed fariĝas eta, se renkontiĝas vi kun simila virin'.

Nenion diru al li, nek al aliaj, neniam!
Mi ne volas diri al la mondo, ke mi amas l' amatinon de amiko mia.
Mi ne volas diri al la mondo, ke mi amas l' amatinon de amiko mia.

Kaj kion nun mi faru? Pli bone mi rezignu kaj ne pensu plu.
Se estas mi amiko vera, suferu mi silente kaj ne revu plu.
Ĉar estas vere, ke necesas plori kaj adiaŭi la feliĉon post nun.

Nenion diru al li, nek al aliaj, neniam!
Mi ne volas diri al la mondo, ke mi amas l' amatinon de amiko mia.
Mi ne volas, ke la mondo sciu, ke mi amas l' amatinon de amiko mia!



Registrita de Manŭel en la albumo Mirindaĵo, en 2013.



Kantas: Manŭel

Vidu kaj elŝutu la muziktekston kun akordoj (x-sistemo).

Akvarelo

(Originala titolo: Aquarela)
Verkis: Toquinho k Vinicius de Moraes k Guido Morra k Maurizio Fabrizio
Esperanta traduko el la itala: Emanuele Rovere

En papera folio vi vidas la flavan sunon
sed, se pluvas, per du krajonsignoj ĝi iĝas ombrelo;
kaj la arboj ja estas nur flaskoj da vin' renversitaj:
tiuj uloj sidantaj apude fariĝos ebriaj.
Ĉiam verdas herbejoj kaj tiu punkto en la ĉielo
estas nepre aŭ la bona Dio, aŭ iu fluganta mev'

al la maro, por vagadi super la senlima blu'.
Tiu ŝipo navigadas nur per velo antaŭen plu.
Sed, subakve, fiŝoj scias kien iri, laŭ sia plaĉo ne laŭ via vol'.
La ĉielo rigardadas, ĉiam bluas la kolor'.
Aviadilo flugas alte, nun revenas al la ter',
dume kelkaj ĝin salutas, svingas manojn amike
el la vilaĝa drinkej': kien iras ĝi?

En papera folio vi vidas trajnovojaĝantojn:
jen tri bonaj amikoj babilas kaj nun ludas kartojn.
Eblas ĉie alveni, sufiĉas nur unu sekundo:
per desegna cirkleto atingas vi la tutan mondon.
Tiu knabo paŝadas ĝis kiam atingas muron,
fermas li la okulojn kaj vidas momente l' estonton jam.

La estonto: kosmoŝipo de planedoj al konker'.
Ĉu ĝi solvos la problemon de malsato sur la ter'?
Aŭ ĝi portos militojn por la posedo de la riĉaĵoj de nia mond'?
Ni pluludu la muzikon kaj laboru kun fervor'.
La muziko, la laboro, l' amikeco: jen trezor'!
Estas ĉiuj ni partoj de bela ludo dum l' akvarel'
senkoloriĝos jam, senkoloriĝos jam.


Registrita en la albumo Mirindaĵo, de Manŭel, en 2013.

Vidu kaj elŝutu la muziktekston kun akordoj (x-sistemo).




Vidu alian version:
Akvarelo