Mi ne rakontos ion, ve! Mi kantas nur kaj rimas ne Ia feri' agonia, La fia Maria, fikci-amis ĉar Krio, fobio, furio, Sen tio mi kuras de am' kaj de mar'
Mi kantas nur kaj rimas ne Mi remas, tamen dum kape' Cedo, rimedo, posedo, Obsedo aŭ tedo de am' kaj de mar' Digo, intrigo, troigo Instigo, senigo sen ligo al mar'
Kiu ne trovas sin mem Faras kastelon el flar' Mi vortigas ion nur por kre' Kion ĉe vi duoble balancas Mi ne scias diri pri la am' Mi simple nur distancas
Mi ne rakontos ion, ve! Mi kantas nur kaj rimas ne Cedo, rimedo, posedo, Obsedo aŭ tedo de am' kaj de mar' Digo, intrigo, troigo Instigo, senigo sen ligo al mar'
Kiu ne trovas sin mem Faras kastelon el flar' Mian senton montras ne pase' Mia verso ne rivelas, anhelas Diras vorton mi, pro kredo je Ŝia balanco bela
Ĉu la singulto aŭdata, aŭdata Estas la vento pasanta, pasanta Tra l' nigra gorĝo de l' nokto, de l' nokto Kun sia klingo glacia, glacia?
Ĉu estas vento tranĉanta, tranĉanta Per sia falĉo anksia, anksia? Ĉu estas puto profunda, profunda Ĥaoso agonia?
Ĉu furiozo de l' vento volanta Konduki vian korpeton tre puran Tra la vojeto pli longa, obskura, Por la vojaĝo pli ombra, glacia?
Ĉu via korpo virina tre blanka Kiu sub luno nudiĝis ebria Estas la vento vespera vokanta, Ĥaoso agonia?
Ĉu la surprizo de l' vento volanta Konduki vian korpeton tre puran Tra la vojeto pli longa, obskura, Por la vojaĝo pli ombra, glacia?
Tiu singulto aŭdata, aŭdata...
KURIOZAĴO: Branca Dias Coronel (Viana do Castelo/Portugalio, ĉ. 1515 - Capitania de Pernambuco, ĉ. 1589) estis sukerfabrikestrino en la brazila kolonia periodo. Novkristanino, ŝi estis procesita de la Sankta Ofico, akuzita pri sekreta praktiko de Judismo.
Ŝia vivo troviĝas inter historio kaj legendo. Konsiderata kiel unu el la heroinoj de la Kolonia Brazilo kaj de la subŝtato Pernambuko, Branca Dias estis, en la 16ª jarcento en Brazilo, la unua portugala virino kiu administris sinagogon en sia tero, la unua laika instruistino de knabinoj kaj unu el la unuaj sukerfabrikestrinoj.
Denuncita de la patrino kaj de la fratino, kaj arestita de la Inkvizicio en Lisbono, Branca Dias vojaĝis al Brazilo kun sep gefiloj, kaj vivis inter la urboj Camaragibe kaj Olinda, kie ŝi naskis pliajn kvar gefilojn.
Dum la unua vizito de la Sankta Ofico al Brazilo, en fino de la 16ª jarcento, gefiloj kaj genepoj de Branca Dias estis arestitaj, akuzitaj pri rekonvertiĝo al Judismo kaj kondukitaj al Lisbono, kie ankaŭ ili estis punitaj en aŭtodafeoj. (Fonto: Wikipedia)
Mi, brazilano, laŭ alteco unu plia, Mi tre amas Rozalia-n sed alia volas min Ĉar en l' amor' la malvenkinto ofte gajnas Pli ol stranga tio ŝajnas, elturniĝu en la fin'
Mi ne koleras, ne toleras ies klaĉon Mi ne ŝatas babilaĉon, vere aĉas onidir' Ĉiam trankvila, mi travivas kun honesto De l' laboro al la festo mi kondutas laŭ dezir'
Jen mi, poeto, sen forpuŝo de la rolo Mi versadas pro petolo kaj mi faras laŭ bezon' Per mismetriko, blanka verso, riĉa rimo Mi umadas sen intimo, jen duono de la don'
Brazilano, multefaka, multeflanka, Pilkolerta, mono-manka, multiplikoj en parker' Se kvar sepoble estas dudek ok, jen paro, De parolo ĝis la faro, nur tuber' en la afer'
Mi ne tro riskas, ne dolĉigas kaj ne spicas Senofende mi oficas, nur eldiras laŭ la plan' En ĉiu loko mi impresas, lasas famon Mi superas ĉian dramon, eĉ la farojn de satan'
Estas proverbo prava de malnova tempo Pri hirundo en printempo kaj rikolto en aŭtun' Mi nur esperas, ke ne vanos retoriko, Rabobirda zonotriko, restu for de la farun'!
