En mia brusto brilas eta espero pri vi. La vento kantas trankvile via voĉo venas al mi. Se la rideto revenas kiel rivero al mar’, tuj dolor’ malaperas, ĉio, ĉio trovas pac’.
Kiam vi rigardos min denove, la luno portos sian veston el lumo kaj el splendor’. la ero flustros vian nomon, kaj sentiĝos nia fervor’.
La nokto, kiam vi nomos min el silenta ombrar’, la steloj, senparole, vidos nin en lumar’. Spireto de tenereco tuŝos la harojn de vi — kaj karese sen vortoj nur diros: “Vi ankoraŭ amas min.”
Trankviliĝu mia karno Ĉu vi ne scias Ke la nirvano kiun vi sopiras Estas neatingebla? Kial vi persistas Ĉasi iluziojn? Do ŝi estas bela Do vi amas ŝin. Bone Pro tio vi ĝinon glutas Ĉu vi supozas Ke alkoholo Solvos viajn problemojn? Venos la morgaŭo Kaj same tiel senespere Vi ŝin sopiros Krom tio Vin turmentos postebrio Stultulo kontentiĝu Vi rajtas rigardi ŝiajn belojn Kaj fantazii.
Giranta turbo Senmov’ aspektas Nenien iras Se tuŝas fingro ĝin Hop ĝi saltas Ŝanceliĝas Falas ruliĝas Kuŝas senmova Kies fingro Tuŝos la girantan socion?
Ne gravas, ke vi posedu la homojn de la tuta mond’.
Sed gravas la scio, ke ie vi trovos zorganton pri vi .
Kaj gravas la kanto kaj aŭdo de io krom la propra voĉ’
Kaj gravas dancado sub pluvo de vivo, falanta sur nin,
Gravas scio pri senfina sento
Ene de ĉi vasta bela universo, kaj scio pri sonĝ’.
Pli gravas ke vi valorigu
Ĉiun verson de tiu poemo pri la homa fid’.
Kaj ne gravas atingi supraĵon de l’ mond’ kaj scii pri venk’.
Sed gravas grimpado kaj sento, ke l’ vojo tre fortigis vin.
Estu vi rifuĝejo kaj samtempe loĝu en alies kor’
Tiele vi havos amikojn ĉe vi dum la tuta temp’.
Neniu rajtas ĉion havi,
Ĉu ne estus enua la mondo laŭ ĉi manier’?
Ridetojn preferas mi ĉiam
Kaj donacojn, senhalte portitajn de l’ vivo por mi.
Ne temas pri ĉio, de vi aĉetebla ja per via mon’
Kaj jes nur pri ĉiu rideta momento por la kunvivad’
Kaj ankaŭ ne temas pri kuro despera por tuta posed’
Ĉar neatendite la vivo jam iras, la viv’ estas for.
Fileton vi prenu ĉebruste
Kaj ridante brakumu vivantajn gepatrojn ĉe vi.
La viv’ estas ekspresa trajno,
Amik’, kaj ni nuraj pasantoj al la forvetur’.
