(Originala titolo: La espero) Verkis: Félicien Menu de Ménil k L. L. Zamenhof Parodio: Vitor Mendes
En la mondon venis nova tento tra la gorĝo iras forta vodko Kaj min trafas la kapturna sento. Alkoholon, pli da alkoholo! Ne la akvon se ni soifanta trinkas ni por plaĉi familion: al drinkej’ eterne ebrianta Iras tuj en sanktan ebriiĝon.
Sur la mura ŝranko de l' drinkejo kolektiĝas rumo, ĝino, brandoj. kaj malvarma estas la biero por la ĝuo de la kundrinkantoj Foje falas de l' ebriularo iu de la brand' ebriigita; sed dissaltos la obstinaj baroj, por la daŭra drinko ne lasita.
Sur kapturna vina fundamento, komprenante mise la alian, ebriuloj faros sen konsento unu grandan rondon tre ebrian Nia diligenta drinkularo en drinkado plaĉa ne laciĝos, ĝis la bela dormo kaj morgaŭo de tro ĝena, voma postebrio.
Rimarko (N.T.) - Clube de Regatas Flamengo (Remado-klubo Flamengo) aŭ simple Flamengo estas la plej populara futbalteamo en Rio-de-Ĵanejro, laŭtakse ankaŭ en Brazilo, kun 40 milionoj da (ofte ĝisostaj) subtenantoj tra la lando. Ĝi estis fondita en 1895 por remadaj konkursoj kaj nur en 1912 Flamengo havis sian unuan futbal-partion. Ĝi jam venkis plurfoje regionajn kaj brazilajn turnirojn, en 3 fojoj sudamerikajn pokalojn kaj unu fojon la interkontinentan (mondan) konkurson inter futbal-kluboj (1981). "Fla-Flu" estas la karesa nomo por partioj inter Flamengo kaj ties historia rivalo, Fluminense, same el la urbo Rio.
Paraná de la dek-kvara,
El la grundo malavara
Naskis vi novan arbaron
Verdan: la kongresanaron.
Paraná, al la memoroj
De la famaj viaj gloroj
Aldoniĝu la sukceso
Hodiaŭa de l' kongreso.
Paraná, al viaj vokoj,
El la plej diversaj lokoj,
Kolektiĝis la armeo
Batalanta por l' ideo.
Iam gvidis Disignalo
La tri reĝojn al la stalo;
Nun direktas verda stelo
L' esperanton al la celo.
KURIOZAĴO: Tiu ĉi himno estis verkita por la esperanta kongreso okazigita en 1954, en la urbo Kuritibo, ŝtato Paranao. Ĝia partituro estis publikigita sur dorso de tiam lanĉita poŝtkarto (vidu foton).
Rim: Oni trovis nenie la harmonion, do la akordoj ĉi tie prezentataj estas sugestitaj de Flávio Fonseca.
En la mondon venis nova sento,
tra la mondo iras forta voko;
per flugiloj de facila vento
nun de loko flugu ĝi al loko.
Ne al glavo sangon soifanta
ĝi la homan tiras familion:
al la mond' eterne militanta
ĝi promesas sanktan harmonion.
Sub la sankta signo de l' espero
kolektiĝas pacaj batalantoj,
kaj rapide kreskas la afero
per laboro de la esperantoj.
Forte staras muroj de miljaroj
inter la popoloj dividitaj;
sed dissaltos la obstinaj baroj,
per la sankta amo disbatitaj.
Sur neŭtrala lingva fundamento,
komprenante unu la alian,
la popoloj faros en konsento
unu grandan rondon familian.
Nia diligenta kolegaro
en laboro paca ne laciĝos,
ĝis la bela sonĝo de l' homaro
por eterna ben' efektiviĝos.
KURIOZAĴO: Kvankam konsiderata kiel himno de la esperanta movado, la melodio plej konata, verkita de Félicien Menu de Ménil, ne estis komence la plej kantata sur la poemo de Zamenhof. La unua melodio estis verkita en 1891, de la svedo Claes A. Adelsköld. Alia melodio estis publikigita en 1903, en la angla revuo The Esperantist (vol. 1, n-ro 1), komponaĵo de Achille Motteau. Kaj aliaj certe ekzistas tra la mondo (kiel tiu ĉi, de Alfredo Aragón).
Dum la unua Universala Kongreso de Esperanto, en Francio, okazinta en 1905, estis proponitaj du melodioj: tiu de Adelsköld kaj tiu de Ménil. Neniu el ili estis definitive akceptita kiel oficiala himno de Esperanto. La fina teksto de la diskuto asertis nur ke "...ni decidis prokrasti la peton pri kreado de universala himno ĝis la venonta kongreso". La melodio verkita de la belgo F. de Ménil, laŭ modelo de "triumfa marŝo", iĝis pli fama, malgraŭ tio, ke ĝi ne estis oficiale aprobita en Universala Kongreso de Esperanto. (Fonto: Wikipedia)
Bonvenu, gesamideanoj
Venintaj al nia marbordo
El ĉie, el sudo kaj nordo;
Bonvenon al vi, kongresanoj.
De l' altaj palmarboj la vico,
De l' plaĝoj natura kornico,
Antaŭen al vi klinas mute
La vertajn foliojn salute.
Ĉu vi, trairante surtere
La sukerkanejojn, mistere
Ne aŭdis flustritan susuron,
Por nia sukceso aŭguron?
Kaj vi, kiuj flugis aere,
Sendube vi vidis surtere
La lumon de la verda stelo
Sur ni brili el la ĉielo.
KURIOZAĴO: Tiu ĉi himno estis verkita por la esperanta kongreso okazigita en 1952, en la urbo Recife, ŝtato Pernambuko. Ĝia partituro estis publikigita sur dorso de tiam lanĉita poŝtkarto (vidu foton).
