Volas vi min forta Sed mi ne fortas plu La lasta el raso, maljunece mi penas Ho arĝenta Luno savu min, mi petegas Ho arbaraj dioj al morto, nun mi preĝas
Volas vi min bela Sed mi ne belas plu Oni prenis for, ve, ĉiun bezonon mian Min oni disŝiris, per tranĉil’, sed ne plene Lasis min vivanta, sensange putriĝanta
Volas vi min justa Sed mi ne justas plu Promesoj el Sun’ ne plu varmigas la koron Kia tragedio trafas ve, nian genton! Kia tragedio trafas nin, nian genton!
Bona novaĵo jen alvenas nun el Maranjan' Ne per radio, televido aŭ per la ĵurnal' Sed per la vento kiu blovas el la mara bord' De Fortalezo, de Resifo, de Natal'
Oni aŭdadis la novaĵon en Belen', Manaŭs' Ĵoan-Pesoo, Terezino kaj Arakaĵu' Kaj de la nordo ĝi vojaĝis al la Pantanal' Minas-Ĵerajso, sud-eosto, ĝis la sud'
Tie ĉi vivadas ĉi popolo respektinda Sciu, bela estas la popolo, kiel belas am' Tie ĉi vivadas ĉe la maro, ĉe rivero La destino ĝia estas la kuniĝ'
La plej bela kanto estas ĉiam plej sincera Sciu, ĉio kio belas estos ĉiam mirigaĵ' Tie ĉi vivadas ĉi popolo bonfarema Tre pli saĝa ol kelkia regvolul'
En ver' Brazilo estas klare ne nur mara bord' Kaj multe pli, kaj multe pli ol suda region' Ja bonaj homoj vivas dise tra nia Brazil' Kaj certe faros bonan landon el ĉi lok'
Bona novaĵo jen alvenas nun el internland' Ne per radio, televido aŭ per la ĵurnal' Se oni frontos maron sed kun dorso al Brazil' Oni ne faros bonan landon el ĉi lok'
Rim: - Maranjan' kaj Minas-Ĵerajso (originale Maranhão kaj Minas Gerais) estas federacieroj de Brazilo. - Fortalezo, Resifo, Natal', Belen', Manaŭs', Ĵoan-Pesoo, Terezino kaj Arakaĵu' (Fortaleza, Recife, Natal, Belém, Manaus, João Pessoa, Teresina kaj Aracaju) estas brazilaj urboj. - Pantanalo (Pantanal) estas regiono en centro-okcidento de Brazilo. - Ĉiuj geografiaj nomoj konformas al Vortaro Túlio Flores. - La partituro de tiu ĉi muzikaĵo estas disponebla ĉe Klubo Brazila Muziko. Obs: - Todos os nomes geográficos foram traduzidos conforme o Vortaro Túlio Flores. - A partitura desta música está disponível no Klubo Brazila Muziko.
Mi vidas tiujn fiŝojn kaj iras per mia kor' Mi vidas la arbarojn kaj iras per mia kor' al la naturo
La ekranoj per koloroj Diras pri kolorinfanoj El genia televidil' Kaj laŭ irado de l' novaj sanktuloj Jen signal' de oldaj tempoj Morto, morto, morto al am'
Ili parolas pri ne mar' nek fiŝoj Ne permesatas ino en la kanzon' Nek la naskiĝ' de l' flor', nek la naskiĝ' de l' sun' Mi nur estas jen unu pli, unu pli Parolanta pri ĉi nia dolor'
Desegnante sur la ŝtonoj Mi enhavas la kolorojn Kiam krias pri la real' Kaj en silento de tiu naturo Mi amanta la amikojn Volas diri kun pensliber'
Mi havas tiujn fiŝojn kaj donas el mia kor' Mi havas la arbarojn kaj donas el mia kor'
Mia kor’ amerikana mi vekiĝis post premsonĝo saporo vitre tranĉa ia gust’ de ĉokolado en urbo kaj en la karno la sapor’ de viv’ kaj morto mia kor’ amerikana kun sapor’ de vitr’ kaj vundo
La atend’ en vico vasta la nigra korpo sen memor’ jen estis en San-Visento la vilaĝ’ kaj ĝiaj lumoj jen estis en San-Visento la hominoj kaj la homoj mia kor’ amerikana kun sapor’ de vitr’ kaj vundo
La horoj sen konsidero la nigro iĝis tuj vesper’ dumtempe de l’ atendo staris mi en San-Visento dumtempe de l’ plenumo staris mi en San-Visento mia kor’ amerikana kun sapor’ de vitr’ kaj vundo
Kiam vi forlasis min, tuj
Malheliĝis mia viv’
Malgraŭ mia korforteco
Multe ploris mia kor’
Jam ne estas domo mia
Nek ĉi lokon havas mi
En soleco, mi suferas
Mi parolos do al vi
Jen survoje mi krias
Halti ne volas mi
El ŝton’ estas la vojo
Kiel revi pri ĝi?
El venteto konsistas
Mia revo jen ĝi
Haltos mi mian kanton
Kaj ĉe l’ fin’ mortos mi
Iras mi tra vivo mia
Dum forgesas vin en kor’
Ne deziras mi la morton
Sed vivadi kun honor’
Daŭre mi deziras ami
Sed mi ne suferos tro
Mi ne revas, mi konstruas
Mian vivon per klopod’
Amiko estas gardinda en La sepŝlosila orujo Ene de l' kora bon' Tiel asertis kanzon' fama en Amerik' Sed ploris eĉ la kantist' Je vid' de l' forir' de amik'
Sed la restul' flugadis per sia pens' Pro la kant' de l' alia memor' Kaj la flugul' restadis per sia pens' Kun memoroj de la kanta kor'
Amiko estas gardinda en La liva flanko de l' brusto Eĉ se la tempo kaj disto staros, jes Eĉ en kanzona forges' Ĉar kio gravas, jen ĝi: La voĉo plena je kares'
Ĉar estu ja iel ajn Venu ja io ajn Iam ajn, amiko, denove Mi vidos vin Iam ajn, amiko, ni certe revidos nin
Trankviliĝis la urb' Tuj post la deka hor' En fenestroj, malvarma lum' De l' televidil' distras la familiojn Iras mi tra l' nokto, marŝante sur stratoj Kaj antaŭen jen mi Sur la aviflugil' Forgesante komplete pri l' Fisolec' de l' urbo, de l' mondo de l' homoj En freneza flugo de mi inventata Kaj flugas mi ĝis la naskiĝ' De l' herbo, la matena sun' Folioj, rivero, la blu' La bela ĝuebla belec' Ne ekzistas io senmakula, kia Ĉielo de Centralteben' Kaj la horizonto imensa, aperta Sugestante vojojn je mil Mi scivolas eĉ ne Se temis pri ebriiĝo aŭ lucidec'
Sendu novaĵojn de tiu lando,
Iu diras,
Brakumu min, venu ĉirkaŭpreni
Mi alvenos
Mi ŝatas povi veturi for
Eksterplane
Kaj des pli bona la revenpovo,
Laŭdezire
En ĉiutaga daŭra ir-reven',
Ripeto de la viv' en stacidom',
Jen homoj venantaj por restad'
Jen homoj irantaj en migrad'
Jen homoj venantaj kun malem'
Jen homoj irantaj kun korprem'
Jen homoj venintaj por rigard'
Jen homoj kun rid', kun okulard'
Daŭre plu, l' alven' kaj forir'
Estas du pintoj
De l' sama vojaĝo
Veninta trajno
Kaj la forironta estas sama
La tempo por renkonto
Ankaŭ estas por la "ĝis"
Kaj la platform' de tiu stacidom',
Jen la vivo de ĉi mia lok'
Jen la vivo de ĉi mia lok'
Jen la vivo
Estis Sablokabo la fina cel'.
De Bahi' al Minas, natur' kaj fervojrel'
Kunligiĝis Minas al marhaven'
Nun ne plu la reloj, ordonoj de forpren'
Olda fervojisto kun sia ĉap'
Kaj gajaj memoroj pri homa interes'
Ne plu vaportrajno, ne plu l' ekspres'
Por la junulinoj, fenestroj kaj progres'
En malplena placo, nur ve-impres'
Forgesitaj domoj, vidvinoj sen kares'...
KURIOZAĴO (N.T.) - La kanzono aludas al iama fervojkompanio (Estrada de Ferro Bahia e Minas, EFBM), kiu ligis la nordorienton de la senmarborda brazila ŝtato Minas Gerais al marhaveno en la sudo de la ŝtato Bahia (1882-1966), en la distrikto Ponta da Areia (Sablokabo), parto de la urbo Caravelas. Ties historio estas pritraktita de doktoriĝa tezo (portugallingve verkita) alirebla ĉi tie.
Kaj vidu belajn bildojn ĉi tie.
Amikino, mi revenas hejmen, Jam ne vin vidas ĝoja kaj preskaŭ homa, Korpo kolora je blanko kaj brun', Ia tristeco en rigard' Kvazaŭ doloroj estus je miliard'
Mi ne renkontas vin plu ĉe la sojlo Vive kurantan bele aŭ ripozantan Nur la malplenon ĉie sen krad' Nur la silenton mi trovas tra Nia teritorio de ludad'
Dum la dimanĉa manĝ', kutima festo Ĉiuj inventas iel novajn sekretojn Sed malĉeestas blanko kaj brun' Kaj la tristeca miliard' Tamen la infanaro ludas jam Kvazaŭ ankoraŭ vivus la rigard'
Diana, Diana, Diana, Diana, Diana
Rim: Tiu ĉi kanto estas verkita omaĝe al mortinta hundino amata de la aŭtoroj.
Pro kio via nesci' Pri l' okcidenta rub'? Jam ne plu estas motiv' Por soleco kaj por la tim' Ĉiu tago jen estas por viv'.
Pri mia okcidentec' Ĉu vi ne scios ja? Jen ke tim' ne gravas plu La timemo ne gravas plu Ĉiu tago jen estas por viv'.
Mi estas el Sudamerik' Mi scias ke ne scios vi, Sed mi estas nun cowboy El or-ter' mi samas al vi, Estas mi el mond' kaj el Minas'.
Rim (Notoj de la tradukintoj):
1- La aŭtoro preferis lasi la anglan vorton cowboy (koŭboj') pro tio, ke la muziko temas pri kantistoj kiuj deziras montri ke ili estas famaj kaj bonaj simile al ili, kaj ne rubo. Tial en la portugala versio estas menciita tiun anglan vorton ĉe ĉi tiu diraĵo.
2 - Márcio Borges, kiu komponis la tekston kune kun Fernando Brant, rakontas en sia libro Os sonhos não envelhecem (t.e. La revoj ne maljuniĝas) ke li, kiam aŭdis la muzikon de Lô Borges, meze de makaronia manĝado inter amikoj, sugestis ke la muziko temus pri tio, ke ili estas tiel bonaj verkistoj kiel Lennon kaj McCartney, sed tiuj lastaj tute ne scius pri ili. Lô Borges ŝatis la ideon kaj la kanto estis tre rapide komponita.
