En mia brusto brilas
eta espero pri vi.
La vento kantas trankvile
via voĉo venas al mi.
Se la rideto revenas
kiel rivero al mar’,
tuj dolor’ malaperas,
ĉio, ĉio trovas pac’.
Kiam vi rigardos min denove,
la luno portos sian veston
el lumo kaj el splendor’.
la ero flustros vian nomon,
kaj sentiĝos nia fervor’.
La nokto, kiam vi nomos
min el silenta ombrar’,
la steloj, senparole,
vidos nin en lumar’.
Spireto de tenereco
tuŝos la harojn de vi —
kaj karese sen vortoj nur diros:
“Vi ankoraŭ amas min.”
Muzikaranĝita de artefarita intelekto
Nenhum comentário:
Postar um comentário
Bonvolu lasi vian komenton. Dankon!