esperantigita de Francisco Valdomiro Lorenz
Se, parolante la lingvojn de l’ homoj
Kaj de l’ anĝeloj, mi veron atestus,
Sed sen amsento, mi kvazaŭ metalo
Estus sonanta nur vane aŭ estus
Kvazaŭ sensente tintanta cimbalo.
Se mi posedus kapablon profeti,
Ĉiujn misterojn, sciencojn konpovus
Kaj se mi fidon tielan je Dio
Havus, ke montojn per ĝi mi formovus,
Tamen sen amo mi estus nenio.
Mian havaĵon donante, se multajn Homojn
De mort’ per malsato mi savus;
Se mi, ke brulu ĝi, eĉ ne hezitus
Doni la korpon, sed amon ne havus,
Tio al mi ja neniom profitus.
Amo bonfaras, sen serĉi profiton,
Sin ne ŝveligas, neniam koleras,
Fari malbonon neniam intencas,
Ne fanfaronas, sen plendi suferas;
Ĝi ne envias, nur bonon pripensas.
Amo kondutas laŭ decaj kutimoj;
Ĉion konfide eltenas, toleras,
Ĉiam la juston kaj veron obeas,
Firme ĝi kredas je Di’ kaj esperas:
Amo kristana neniam pereas ...neniam pereas.
Kantas kaj gitarludas: Tarcísio Lima
Nenhum comentário:
Postar um comentário
Bonvolu lasi vian komenton. Dankon!