Akvarelo

(Originala titolo: Aquarela)
Verkis: Toquinho k Vinicius de Moraes k Guido Morra k Maurizio Fabrizio
Esperanta traduko el la itala: Giuseppe Castelli

Sur papera folio vi vidas: la suno flavas,
sed du strekoj per plumo provizas ombrelon se pluvas.
Arboj estas ne pli ol renversaj vinplenaj boteloj;
se vi metas du homojn sub ilin, jen du ebriuloj.
Ĉiam verdas la herbo kaj tiu punkteto - ĉu revo? -
povas esti nur jeno: aŭ Dio, aŭ mevo fluganta for

por la iro al la maro:
ĝis la fino, sole blu’.
Jen do ŝipo kun velaro;
fakte, unu vel’ aŭ du;
sub la akvo fiŝoj naĝas sen problemo,
laŭ sia emo,
en liber’ kaj ĝu’.

La ĉielo nur rigardas,
la ĉiel’ kun sia blu’;
kaj ĉiele aviadilo
kiu iras plu kaj plu,
dum surtere iu mansalutas ride
kaj malrapide
iras el hotel’
al sekreta cel’.

Sur papera folio vi vidas: vojaĝe per trajno,
jen tri bonaj amikoj tagmanĝas babile pri ajno.
De la Suda ĝis Nordameriko sufiĉas sekundo:
vi nur devas desegni rondeton kaj jen tuta mondo.
Iu knabo piedas, piedas laŭ voj’ ĝis la fino;
la okulojn li fermas momenton kaj jen la destino jam...

La destino - kosmoŝipo,
kiu hastas kun sever’,
iras Marsen, aliloken,
ne ĉeneblas al la ter’;
nur malofte ĝi amikas dum momento,
sed en silento
kaj sen esper’.

Tamen daŭras la muziko
kaj traurbe la labor’,
dum ni timas iomete,
sed finiĝos la angor’;
meze de l’ novelo
ni sur karuselo,
kiel akvarelo,
kiu fados for,
kiu fados for.

Sur papera folio vi vidas: la suno flavas (sed ĝi fados for),
sed du strekoj per plumo provizas ombrelon se pluvas (kiu fados for).
Vi nur devas desegni rondeton kaj jen tuta mondo (kiu fados for).



Kantas kaj gitarludas: Flávio Fonseca

Vidu kaj elŝutu la muziktekston kun akordoj (x-sistemo).




Vidu alian version:
Akvarelo

Akvarelo

(Originala titolo: Aquarela)
Verkis: Toquinho k Vinicius de Moraes k Guido Morra k Maurizio Fabrizio
Esperanta traduko el la itala: Emanuele Rovere

En papera folio vi vidas la flavan sunon
sed, se pluvas, per du krajonsignoj ĝi iĝas ombrelo;
kaj la arboj ja estas nur flaskoj da vin' renversitaj:
tiuj uloj sidantaj apude fariĝos ebriaj.
Ĉiam verdas herbejoj kaj tiu punkto en la ĉielo
estas nepre aŭ la bona Dio, aŭ iu fluganta mev'

al la maro, por vagadi super la senlima blu'.
Tiu ŝipo navigadas nur per velo antaŭen plu.
Sed, subakve, fiŝoj scias kien iri, laŭ sia plaĉo ne laŭ via vol'.
La ĉielo rigardadas, ĉiam bluas la kolor'.
Aviadilo flugas alte, nun revenas al la ter',
dume kelkaj ĝin salutas, svingas manojn amike
el la vilaĝa drinkej': kien iras ĝi?

En papera folio vi vidas trajnovojaĝantojn:
jen tri bonaj amikoj babilas kaj nun ludas kartojn.
Eblas ĉie alveni, sufiĉas nur unu sekundo:
per desegna cirkleto atingas vi la tutan mondon.
Tiu knabo paŝadas ĝis kiam atingas muron,
fermas li la okulojn kaj vidas momente l' estonton jam.

La estonto: kosmoŝipo de planedoj al konker'.
Ĉu ĝi solvos la problemon de malsato sur la ter'?
Aŭ ĝi portos militojn por la posedo de la riĉaĵoj de nia mond'?
Ni pluludu la muzikon kaj laboru kun fervor'.
La muziko, la laboro, l' amikeco: jen trezor'!
Estas ĉiuj ni partoj de bela ludo dum l' akvarel'
senkoloriĝos jam, senkoloriĝos jam.


Registrita en la albumo Mirindaĵo, de Manŭel, en 2013.

Vidu kaj elŝutu la muziktekston kun akordoj (x-sistemo).




Vidu alian version:
Akvarelo